In de vorige artikelWe hebben al gezien dat private-equitybedrijven massaal investeren in sportfranchises. Dit komt doordat private-equityinvesteringen in andere sectoren het verzadigingspunt lijken te hebben bereikt.

De sportindustrie biedt kansen voor snelle groei. Daarom zijn private-equityfondsen wereldwijd gaan investeren in sportfranchises.

Deze trend is behoorlijk gangbaar geworden in Europa en de Verenigde Staten. Sterker nog, het is zo gewoon geworden dat private-equityfondsen zelfs hebben geïnvesteerd in sportcompetities in ontwikkelingslanden zoals India.

De eerste investeringen van private-equitybedrijven werden met enthousiasme ontvangen. In de jaren daarna zijn er echter enkele gevallen geweest waarin de investeringen van private equity-bedrijven op weerstand stuitten.

Het bekendste voorbeeld is de Investering door een private-equityfirma in La Liga. CVC Partners heeft een belang van 10% in La Liga verworven voor $ 2.7 miljard.De verkoop van dit belang werd echter fel tegengewerkt door Real Madrid, een van de grootste clubs in de Spaanse La Liga. Ook de verkoop van belangen aan private-equityfondsen wordt nauwlettend gevolgd en gecontroleerd.

In dit artikel gaan we dieper in op enkele negatieve aspecten die vaak worden geassocieerd met private equity-financiering.

1. Gedeeld eigendom: De huidige investeerders die een belang hebben in de sportfranchises, stuiten vaak op diverse problemen bij het delen van het eigendom met een private-equityfirma. Dit komt doordat private-equityfirma's bekend staan ​​om hun harde onderhandelingen, ongeacht of ze een meerderheids- of minderheidsbelang hebben.

   Veel franchises beweren dat private-equitybedrijven proberen een onevenredig grote invloed te krijgen op het besluitvormingsproces. Het eindresultaat is dat de rechten van andere aandeelhouders in het geding komen bij deze gedeelde eigendomservaring.

2. Bedrijfscultuur: De cultuur en de werkwijze van private equity-bedrijven verschillen aanzienlijk van die van sportfranchises.

   Sportfranchises vertrouwen meer op de ervaring van fans en zijn bereid om periodes van lage of geen winstgevendheid te tolereren om de ervaring te behouden. Zo werken private-equitybedrijven niet. Deze bedrijven hebben een sterk gecorporatiseerde cultuur en elke actie wordt vanuit een financieel oogpunt bekeken.

   Het besluitvormingsproces en de beslissingen die private-equitybedrijven nemen, verschillen sterk van die in de sportindustrie in het algemeen. Daardoor bestaat er altijd de mogelijkheid dat er vroeg of laat een geschil ontstaat.

3. Verkoopintentie: Private equity-fondsen worden over het algemeen voor een korte periode opgericht. Dit betekent dat investeerders hun geld doorgaans voor een korte periode samenvoegen, namelijk drie tot vijf jaar. Private equity-fondsen hebben daarom een ​​zeer duidelijke tijdshorizon waarbinnen ze hun bedrijf willen verkopen. Ze nemen dan ook stappen die alleen bedoeld zijn om de winstgevendheid van de franchise op de korte termijn te verhogen, zelfs als dit op de lange termijn een negatieve impact heeft.

   De kortzichtige aanpak van private-equitybeleggers staat haaks op de langetermijnoriëntatie van andere investeerders. Dit is de reden waarom investeringen door private-equityfondsen worden afgekeurd. Dit komt doordat veel private-equitybedrijven zijn begonnen met het opzetten van evergreenfondsen, d.w.z. fondsen die geen specifieke tijdshorizon hebben om in dergelijke bedrijven te investeren.

4. Schuldfinanciering: Bestuurders van sportfranchises staan ​​vaak sceptisch tegenover het aangaan van aandelentransacties met private-equitybedrijven. Ze denken dat private-equitybedrijven uiteindelijk het leeuwendeel van de winst zullen opstrijken. Om deze reden kiezen veel sportfranchises voor schuldfinanciering van deze private-equitybedrijven. Zij kunnen financiering aanbieden tegen een lagere rente en betere voorwaarden dan banken.

   Het probleem is echter dat Als de franchise niet in staat is om periodieke betalingen te doen, kan de controle over de franchise in handen komen van de private equity-firma.Er zijn critici die beweren dat private-equitybedrijven opzettelijk meer schulden opstapelen bij sportfranchises. Dit gebeurt met de bedoeling een faillissement te veroorzaken en vervolgens de controle over de franchise over te nemen.

5. Gebrek aan controle: Vanwege een aantal negatieve tactieken die private-equityfondsen hanteren, zoals het voortdurend verlagen van de kosten, stellen veel sportbonden expliciet dat de controle over een sportfranchise niet mag worden overgedragen aan professionele investeerders zoals private-equityfondsen.

   Deze competities staan ​​de fondsen toe eigenaarschap te nemen en dividenden te ontvangen. Ze zijn er echter absoluut tegen dat de fondsen zitting nemen in de raad van bestuur en de volledige controle over de franchise overnemen.

6. Degradatie en uitsluitingen: Ten slotte loopt het private equity-bedrijf ook grote risico's.

   Zo zijn er in het verleden gevallen geweest waarin teams niet konden spelen omdat de spelersvakbond en de sportfranchise geen overeenstemming konden bereiken over de te betalen lonen. Deze situatie wordt een lockout genoemd.

   Er zijn ook andere situaties geweest waarin topteams werden gedegradeerd naar lagere divisies. Dit leidde tot enorme verliezen voor private equity-partners, die zij niet konden terugverdienen.

Het feit van de zaak is dat Er zijn verschillende mogelijke negatieve uitkomsten verbonden aan private equity-investeringen in professionele sportfranchises.