De rol die de overheid speelde bij het veroorzaken van de subprime-hypotheekcrisis is zeer discutabel. Dat geldt echter niet voor de rol van de zogenaamde door de overheid gesponsorde entiteiten.

De Federal Home Loan Mortgage Corporation (Freddie Mac), Federal National Mortgage Association (Fannie Mae) en Government National Mortgage Association (Ginnie Mae) zijn drie van dergelijke entiteiten.Kranten, media en zelfs het grote publiek waren van mening dat deze bedrijven chaos op de hypotheekmarkt hadden veroorzaakt. Na de subprime-hypotheekcrisis hadden deze instanties de hoogste reddingsoperatie nodig, gefinancierd met belastinggeld.

Deze instanties werden vele jaren vóór de crisis opgericht. De reden achter hun oprichting was om huiseigendom in de Verenigde Staten betaalbaarder te maken. Deze instanties werden opgericht om een ​​secundaire hypotheekmarkt te creëren die liquiditeit moest verschaffen aan verstrekkers van hypotheken voor woningen. Deze instanties kregen meer bevoegdheden naarmate de politieke motieven achter de Community Reinvestment Act sterker werden. In dit en het volgende artikel zullen we de werking en tekortkomingen van deze instanties in detail bestuderen.

Door de overheid gesponsorde entiteiten

Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae waren allemaal door de overheid gesponsorde entiteiten. De gemiddelde persoon kent de betekenis van deze woorden misschien niet eens. Een door de overheid gesponsorde entiteit is een vreemde combinatie van een overheidsentiteit en een rechtspersoon. Daarom staat het vaak bekend als een quasi-overheidsentiteit.

Dit betekent dat deze agentschappen zijn opgericht omdat het Amerikaanse Congres voor elk van hen een speciale wetgeving heeft aangenomen. Daarom hebben ze een charter van de overheid gekregen. Het zijn echter ook beursgenoteerde bedrijven die op de beurs worden verhandeld! Ze zijn dus zowel publiek als privaat tegelijk, wat veel mensen in verwarring brengt.

Controle door de overheid

Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae worden ook sterk gecontroleerd door de overheid. Dat zou in ieder geval theoretisch zo moeten zijn. Enkele van de opgelegde beperkingen zijn:

• De overheid heeft de bevoegdheid om vijf van de achttien bestuursleden van deze bedrijven te benoemen. Theoretisch gezien wordt het management van deze bedrijven dus door de overheid gecontroleerd.

• Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae mogen niet deelnemen aan de primaire hypotheekmarkt. Dit betekent dat ze geen leningen rechtstreeks aan de leners mogen verstrekken. Ze moeten de secundaire hypotheekmarkt vormen en de taak van het verstrekken van leningen overlaten aan commerciële en trustbanken.

• Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae zijn ook onderworpen aan limieten die de maximale omvang van de hypotheken die ze kopen bepalen. Deze omvang is gekoppeld aan de huizenprijsindex. Dit wordt gedaan om ervoor te zorgen dat deze quasi-overheidsinstanties daadwerkelijk hypotheken kopen die de lagere en middeninkomensgroepen helpen, in plaats van de rijke huishoudens te financieren.

• Deze kredietverstrekkers zijn ook onderworpen aan regels die de kwaliteit van de hypotheken bepalen die ze op de open markt kunnen kopen. De regels bepaalden dat kredietverstrekkers als Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae alleen een hypotheek kunnen kopen als de lener ten minste 20% van de marge heeft ingelegd of als de hypotheek wordt gegarandeerd door een externe kredietversterking, zoals een verzekering. Later werden deze regels echter door deze kredietverstrekkers omzeild.

• Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae zijn, net als commerciële en trustbanken, onderworpen aan wettelijke controles. Deze audits worden periodiek uitgevoerd.

Om deze reden werden de obligaties die door deze quasi-overheidsinstanties werden verkocht, niet vermeld onder overheidsobligaties of particuliere obligaties. In plaats daarvan werd een speciale nieuwe sectie genaamd "door de overheid gesponsorde instanties" gecreëerd om ze te vermelden.

Monopolie

Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae werden opgericht in de jaren 1970. Ze begonnen pas echt aan populariteit te winnen in de jaren 1990. Deze bureaus hadden een first mover advantage op de secundaire hypotheekmarkt. Dit, in combinatie met het feit dat ze een groot voordeel hadden als semi-overheidsinstantie, creëerde een virtueel monopolie op deze bureaus.

Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae hebben sinds hun oprichting al tientallen jaren meer dan 90% van de secundaire hypotheekmarkt in handen. Pas eind jaren negentig en begin jaren 2000 wilden de investeringsbanken van Wall Street ook een graantje meepikken van de secundaire hypotheekmarkt.

Dit was het moment waarop ze misbruik maakten van de beperkingen in het handvest van Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae. Ze begonnen hypotheken te kopen die een hogere waarde hadden dan de hypotheken die deze instanties mochten kopen. Ze begonnen ook hypotheken te kopen die risicovoller waren, dat wil zeggen hypotheken die niet voldeden aan de minimale aanbetalingscriteria of geen externe kredietversterking hadden.

Toen Wall Street dergelijke risicovollere leningen begon te kopen, kregen ze een steeds groter aandeel in de markt voor hypotheken. Toen ze zagen dat hun marktaandeel afnam, begonnen ook Freddie Mac, Fannie Man en Ginnie Mae risicovollere hypotheken te kopen door manieren te vinden om de wetgeving te omzeilen.

Deze risicovollere hypotheken waren later de oorzaak van de subprimehypotheekcrisis. Omdat zowel Wall Street-banken als overheidsinstanties deze hypotheken agressief kochten en verkochten, stonden ze allebei op de rand van een faillissement toen de markt instortte. Beide werden later gered met belastinggeld. Hoe dat verder ging, wordt in latere modules besproken.