به طور سنتی، صندوق‌های بازنشستگی از سرمایه‌گذاری در سهام بیزار بودند. با این حال، در طول سال‌ها، صندوق‌های بازنشستگی به طور پیوسته پول به صندوق‌های بازنشستگی تزریق کرده‌اند. این امر با نرخ بهره پایین‌تر ارائه شده برای اوراق بهادار با درآمد ثابت و همچنین افزایش ارزش سهام و سایر دارایی‌های پرخطر تسهیل شده است.

امروزه، اکثر کارشناسان معتقدند که ادامه سرمایه‌گذاری در سهام برای صندوق‌های بازنشستگی مفید است.

با این حال، هنوز بخش کوچکی از کارشناسان معتقدند که سرمایه‌گذاری در سهام به نفع مستمری‌بگیران نیست.در این مقاله، ما دلایلی را علیه سرمایه‌گذاری در سهام ارائه خواهیم داد.

1. بیش از حد در معرض بازارهای سهام قرار گرفتن: افرادی که معتقدند صندوق‌های بازنشستگی نباید در سهام سرمایه‌گذاری کنند، فکر می‌کنند اگر فردی بخواهد سهام را به سبد کلی خود اضافه کند، می‌تواند خودش این کار را انجام دهد. با این حال، اگر یک صندوق بازنشستگی سهام را به سبد خود اضافه کند، در نهایت باعث ایجاد بیش از حد ریسک‌های مبتنی بر سهام می‌شود. این به این دلیل است که عواملی که ریسک را در بازار سهام کنترل می‌کنند، تقریباً همان عواملی هستند که درآمد آنها از شغل را کنترل می‌کنند.

   از این رو، اگر بازار سهام سقوط کند، مستمری‌بگیران در معرض خطر از دست دادن شغل و همچنین دارایی‌های انباشته شده خود در صندوق‌های بازنشستگی قرار می‌گیرند.این خلاف اصول تنوع‌بخشی به ریسک‌ها است و از این رو صندوق‌های بازنشستگی باید از سرمایه‌گذاری در سهام اجتناب کنند.

2. احتمال کمتر عدم پرداخت بدهی: سرمایه‌گذاری‌های بدهی در مقایسه با سرمایه‌گذاری‌های سهام، احتمال نکول بسیار کمتری دارند. اگر صندوق‌های بازنشستگی در سهام سرمایه‌گذاری کنند، این احتمال وجود دارد که در صورت سقوط بازار سهام، میزان پرداخت مزایای تعریف‌شده کم باشد.

   با این حال، بیشتر ابزارهای بدهی که صندوق‌های بازنشستگی در آنها سرمایه‌گذاری می‌کنند، ابتدا بررسی می‌شوند. از این رو، احتمال نکول آنها کم است و می‌توان آنها را بدون ریسک در نظر گرفت، به خصوص اگر توسط دولت یا سازمان‌های دولتی منتشر شده باشند.

3. انتقال ریسک درون نسلی: ارزش‌های بازار سهام با تنزیل جریان‌های نقدی آینده به منظور تعیین ارزش فعلی این سودها تعیین می‌شوند. از این رو، ارزش‌های ارائه شده توسط بازار امروز، ارزش‌هایی هستند که در صورت ادامه تحمل ریسک توسط سهامدار، در چند سال آینده محقق خواهند شد.

   به نوعی، بازارهای سهام امکان انتقال ریسک‌ها را در طول سال‌های متمادی فراهم می‌کنند. این موضوع عموماً برای یک سرمایه‌گذار انفرادی مشکلی ایجاد نمی‌کند. با این حال، این می‌تواند برای یک صندوق بازنشستگی مشکل‌ساز باشد. دلیل این امر این است که در یک صندوق بازنشستگی، افرادی که از مزایا بهره‌مند می‌شوند ممکن است همان افرادی نباشند که ریسک‌ها را متحمل می‌شوند.

   کاملاً ممکن است که یک بازنشسته بتواند ارزش بالاتری به دست آورد زیرا مجبور نیست هیچ ریسکی را متحمل شود اما می‌تواند از پاداش‌ها بهره‌مند شود.

   در عین حال، ممکن است مستمری‌بگیر جوان برای مدت طولانی ریسک را تحمل کند، بدون اینکه حتی غرامتی برای آن دریافت کند. این بدان معناست که سهام در نهایت باعث انتقال درون نسلی ریسک می‌شود که غیرارادی است. این امر برای صندوق‌های بازنشستگی مشکل ایجاد می‌کند زیرا آنها در نهایت یک گروه از بازنشستگان را به بقیه ترجیح می‌دهند.

4. هدر رفتن سپر مالیاتی: صندوق‌های بازنشستگی از سپر مالیاتی بسیار سودمندی برخوردارند. سرمایه‌گذاری در صندوق‌های بازنشستگی عموماً مجاز به رشد معاف از مالیات است.حالا، وقتی صحبت از سرمایه‌گذاری‌های سهام می‌شود، آنها نیز مجاز به رشد معاف از مالیات هستند! با این حال، ابزارهای بدهی اگر در چارچوب صندوق بازنشستگی نباشند، مشمول مالیات می‌شوند.

   از این رو، بسیاری از کارشناسان معتقدند که صندوق‌های بازنشستگی در مدیریت ابزارهای بدهی از نظر مالیاتی بسیار کارآمد هستند. در نتیجه، اگر شخصی بخواهد سبد سرمایه‌گذاری‌ای داشته باشد که هم شامل بدهی و هم شامل حقوق صاحبان سهام باشد، باید از صندوق‌های بازنشستگی برای نگهداری بخش بدهی سرمایه‌گذاری خود استفاده کند.

   در عین حال، آنها می‌توانند از سرمایه‌گذاری‌های سهام خود در حساب شخصی‌شان استفاده کنند. استفاده از صندوق‌های بازنشستگی برای نگهداری سهام، تنها هدر دادن بهره‌وری مالیاتی است که در ساختار آنها تعبیه شده است.

5. هزینه‌های تراکنش بالاتر: وقتی یک صندوق بازنشستگی یک ابزار بدهی می‌خرد، معمولاً قصد دارد آن را تا زمان سررسید نگه دارد. همچنین، آنها تمایل دارند مستقیماً از شرکت صادرکننده خریداری کنند. از این رو، هزینه‌های معامله در چنین مواردی ناچیز است.

   با این حال، وقتی صحبت از سهام می‌شود، صندوق‌های بازنشستگی باید به تغییر پرتفوی خود ادامه دهند. دلیل این امر این است که عملکرد سهام غیرقابل پیش‌بینی است و مدیران صندوق باید دائماً پرتفوی خود را اصلاح کنند.

   همچنین، چنین پرتفوی‌ای را نمی‌توان به صورت غیرفعال مدیریت کرد، زیرا برای نگهداری این پرتفوی به یک مدیر صندوق فعال نیاز است. نتیجه نهایی این است که کارمزد معاملات پرتفوی‌های مبتنی بر سهام در مقایسه با پرتفوی‌های بازنشستگی مبتنی بر بدهی بسیار بیشتر است. اثر مرکب سال‌های متمادی، این تفاوت را حتی قابل توجه‌تر می‌کند.

6. جریان نقدی غیرقابل پیش‌بینی: در نهایت، صندوق‌های بازنشستگی مبتنی بر بدهی بسیار پایدار هستند. تخمین درآمد آینده برای مستمری‌بگیران بسیار آسان است. از سوی دیگر، سهام می‌تواند بسیار بی‌ثبات باشد.

   ممکن است بازارهای سهام در هر سال ۲۰ تا ۳۰ درصد سقوط کنند. برای یک مستمری‌بگیر، سقوط ۲۰ تا ۳۰ درصدی می‌تواند فاجعه‌بار باشد زیرا آنها فرصتی برای بهبود از آن نخواهند داشت.

از این رو، می‌توان گفت که دلایل متعددی وجود دارد که صندوق‌های بازنشستگی نباید اجازه سرمایه‌گذاری در سهام را داشته باشند. اگر کسی معتقد است که این دلایل در مورد او صدق می‌کند، می‌تواند طبق ساختار طرح بازنشستگی با سهم مشخص، در سهام سرمایه‌گذاری نکند.