برای هر سازمان تجاری که به عنوان بخشی از استراتژی صادرات خود، به دنبال بازار خارجی است، ایجاد زنجیره بازاریابی و تأمین، بخش مهمی از فرآیند اولیه را تشکیل می‌دهد که تعیین‌کننده ورود اولیه او به بازارها خواهد بود.

اگرچه تجارت در بازارهای خارجی بسیار سودآور است، اما هزینه اولیه بازاریابی می‌تواند بسیار بالا باشد تا زمانی که حجم تجارت به اندازه کافی افزایش یابد تا هزینه‌های انجام شده را توجیه کند. با این حال، این هزینه‌ها با توجه به پتانسیل بلندمدت کشور و بازار صادرات، توجیه‌پذیر هستند.

هر بازار در هر کشوری منحصر به فرد است و تحت تأثیر آداب و رسوم، فرهنگ و شیوه‌های سنتی محلی قرار می‌گیرد یا تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرد. در بیشتر موارد، صادرکنندگان در ابتدا استقرار یا افتتاح دفاتر در کشورهای خارجی را تا زمانی که بتوانند حجم کافی را اضافه کنند، گران‌تر می‌دانند. آنها یک دوره منحنی یادگیری را طی می‌کنند که در آن بازارها و نیاز مشتری را درک می‌کنند و این به آنها کمک می‌کند تا پیشنهادات خود را در آینده به خوبی تنظیم کنند.

با این حال، برای صادرکنندگان ضروری است که بتوانند نمایندگان یا آژانس‌های بازاریابی مناسبی را در کشور خارجی پیدا کنند که بتوانند محصولات آنها را بازاریابی کنند، سفارشات مشتریان را ثبت کنند و به نهایی کردن مذاکرات کمک کنند. چنین نمایندگان تجاری یا آژانس‌های بازاریابی را می‌توان از طریق منابع مختلف تأمین کرد.

در بیشتر موارد، نمایشگاه‌های تجاری بهترین مکان برای ملاقات با متخصصان مربوطه در حوزه تخصصی مربوطه هستند. علاوه بر این، فهرست و فهرست‌های تجاری، جزئیاتی از فعالان بازار را نیز ارائه می‌دهند.

با این حال، صادرکنندگان باید برای سفر به بازار خارجی، حضور در بازار، درک پتانسیل‌ها و توانایی انتخاب شرکای مناسب، وقت بگذارند.

پس از نهایی شدن طرح بازاریابی و شناسایی عوامل بازاریابی، وظیفه بعدی صادرکننده، ایجاد یک مدل زنجیره تأمین برای ارائه خدمات به بازارهای خارجی خواهد بود. ضروری است که این ترتیبات قبل از شروع اقدامات بازاریابی برقرار شود، زیرا نمی‌توان مشتریان را منتظر محصولات گذاشت، به خصوص در مورد صادراتی که زمان تحویل طولانی‌تری دارد. کسب‌وکارها مدت‌هاست که توزیع را به عنوان مدلی از زنجیره تأمین در نظر گرفته‌اند که در سراسر جهان به خوبی کار کرده است.

بنابراین اساساً در اینجا ما در مورد امضای دو قرارداد فروش صادراتی مختلف صحبت می‌کنیم. در وهله اول، صادرکنندگان باید یک نماینده فروش یا آژانس نماینده فروش و یک توزیع‌کننده کشوری را شناسایی و ثبت کنند. در برخی از بازارها ممکن است یک آژانس بازاریابی به همراه توزیع‌کننده پیدا کنید که یک بازیگر غالب در بازار است که در این صورت شما از معامله با یک آژانس سود خواهید برد.

تفاوت زیادی بین دو توافق مورد نیاز در موارد فوق برای نقش‌ها و مسئولیت‌ها وجود دارد و همچنین مسئولیت‌ها در هر دو مورد کاملاً متفاوت است..

جدا از دو کانال فوق، صادرکنندگان گاهی اوقات از نمایندگان فروش امانی نیز استفاده می‌کنند.وقتی صادرکننده در ابتدا بازارها را بررسی می‌کند و به دنبال جذب مشتری است، باید موجودی را در دسترس داشته باشد تا بتواند تحویل فوری به مشتری جدید را ارائه دهد و به بسته‌بندی سفارشات کمک کند. در چنین مواردی، صادرکننده از یک نماینده حمل و نقل استفاده می‌کند که محموله را از طرف صادرکننده وارد و نگهداری می‌کند.

پس از دریافت سفارشات و تحویل محموله، نماینده امانت وجه را از مشتری دریافت کرده و پس از حفظ مبلغ حاشیه سود توافق شده طبق توافق، مبلغ دریافتی را به صادرکننده مسترد می‌کند. در چنین مواردی، موجودی کالا تا زمان صدور فاکتور توسط نماینده امانت برای مشتری، متعلق به صادرکننده است.

نماینده امانی فقط به عنوان متولی کالا عمل می‌کند و هیچ مالکیت دیگری ندارد. او یک شخصیت حقوقی برای صادرکننده فراهم می‌کند تا کالا را به کشور خارجی ارسال کند و خدمات زنجیره تأمین را طبق دستورالعمل صادرکننده مدیریت می‌کند.

تمام مسئولیت و ریسک شامل بازاریابی، قیمت‌گذاری، وصول و انحلال موجودی بر عهده صادرکننده است.